Vrijwilliger van de maand: Myriam Essiaf
17/09/25
Als immigratieambtenaar heeft Myriam Essiaf haar handen vol. Ze reist voor haar werk ook regelmatig naar het buitenland. Toch belet haar drukke agenda haar niet om tijdens het weekend als vrijwilliger de bewoners van woonzorgcentrum Palmyra op te zoeken.
Je zou eens moeten zien hoe oudere mensen opfleuren als ze oprechte aandacht krijgen. Een aanzienlijk aantal bewoners van het rusthuis krijgt zelden tot nooit bezoek. De meesten van hen verlangen naar een babbeltje en een beetje menselijke warmte. Die oudere mensen leren mij dat de essentie van het leven in kleine dingen schuilt. Ik hou van de confrontatie met die realiteit. Het houdt mij in balans in mijn drukke bestaan.’
Van mens tot mens
Myriams engagement in het woonzorgcentrum begon tijdens de coronacrisis. Een bijzonder droevige periode, vooral voor ouderen en patiënten. ‘Ik heb toen even getwijfeld of ik me wel wilde blootstellen aan het besmettingsgevaar, maar ik heb het toch gedaan. De gedachte dat die oudere mensen daar volledig geïsoleerd aan hun lot overgelaten zouden worden, kon ik niet verdragen. Ik ben blij dat ik de stap gezet heb. Uit sommige contacten met senioren zijn warme vriendschappen ontstaan. Binnenkort gaan we, samen met de bewoners, nog eens op uitstap naar zee. Tijdens zo’n activiteit wordt er heerlijk gelachen. Je leert elkaar van mens tot mens kennen. Leeftijd, status of culturele achtergrond doen er dan niet toe. Als we elkaar beter leren kennen, ziet de wereld er veel mooier uit’
Delen wat je hebt
Tijdens de zomer zet Myriam zich gedurende twee weken ook in als vrijwilliger voor de zomerschool in Mechelen. Een initiatief dat kinderen de kans geeft om leerstof voor de start van het nieuwe schooljaar op te frissen. Of ze al dat maatschappelijke engagement van thuis heeft meegekregen? ‘Eerlijk gezegd, mijn ouders hadden daar geen tijd voor. Mijn vader werkte lange uren als arbeider en mijn moeder was voortdurend in de weer om haar huishouden met zes kinderen te runnen. Wel werd er bij ons thuis altijd tijd gemaakt om mensen uit te nodigen en samen te eten. Wat je hebt met anderen delen, was een van de principes die mijn beide ouders hoog in het vaandel droegen.’
Onbekend, maar wel bemind
Myriam groeide op in Mechelen. Na haar studies aan de VUB belandde ze via Ukkel uiteindelijk in Drogenbos, waar ze ook politiek actief werd. ‘Ik heb zes jaar in de gemeenteraad gezeteld. Maar vorig jaar ben ik gestopt, omdat ik alles niet meer kon combineren. Ik zetel wel nog in de OCMW-raad. Ik hoop dat ik met mijn engagement iets kan veranderen in Drogenbos. Ik zie te veel mensen in isolatie leven en wil dat doorbreken, zodat mensen uit verschillende culturen en gemeenschappen elkaar beter leren kennen. Dat is ook de reden waarom ik een kerstfeestje en iftaravond organiseerde. Samen lekker eten opent deuren en harten. Onbekend hoeft niet onbemind te zijn. Als we elkaar allemaal wat beter leren kennen, ziet de wereld er niet alleen heel anders, maar vooral veel mooier uit.’
Tekst: Nathalie Dirix
Foto: Tine De Wilde
Uit: Kaaskrabber september 2025
