Drogenbos Internationaal: Ange Ikuzwe
02/09/26
Als je de volgende keer langs de koeienweide van FeliX Art & Eco Museum wandelt, loop je misschien wel de sprankelende Ange Ikuzwe (27) tegen het lijf. Samen met haar vriendin helpt ze er sinds kort bij de verzorging van de ossen Felix en Polleke.
‘De liefde voor dieren zit er al van kinds af aan in. Ik werd geboren en groeide op in het dorp Maraba in Rwanda. Mijn kinderjaren speelden zich af tussen de akkers en de dieren. Rwanda heeft een tropisch klimaat en vruchtbare grond, dus we leefden er van de landbouw. We hadden velden waarop we boontjes, maïs, aardappelen en erwtjes kweekten en we hadden koeien en schapen die ik uitliet en mee verzorgde.’
‘Ik leefde er samen met mijn moeder. Tot mijn vijfde was alles stabiel. Je leeft in een gemeenschap en bent nooit alleen: iedereen zorgt voor iedereen. Hoe jong je ook bent, iedereen heeft zijn taak. Daardoor leer je al heel vroeg je plan te trekken. Daarna verhuisden we vaak. Mijn moeder is een bijzondere vrouw, die altijd heeft gevochten voor haar onafhankelijkheid en persoonlijke ontwikkeling. Ze studeerde, werd professor en was ook volleybalcoach. In 2010 kwam ze in Dilbeek wonen. Ik volgde later.’
Van elkaar leren
‘Ik zal mijn aankomst in België nooit vergeten. Mijn verwondering als jong meisje was compleet en ik was natuurlijk dolblij om herenigd te zijn met mijn moeder. Ik herinner me nog de eerste roltrap, de metro, de hoge gebouwen. Ik had ook nog nooit een paard gezien, want die zijn er in Rwanda niet. Vooral de eerste sneeuw vond ik natuurlijk magisch.’
‘In het nieuw samengestelde gezin waarin ik terechtkwam, merkte ik al snel hoe anders kinderen hier opgroeien. Kinderen worden erg beschermd door de ouders en krijgen minder verantwoordelijkheden. Ze ontwikkelen pas laat hun zelfstandigheid. Op mijn elfde kon ik al bijna een huishouden runnen. Mijn moeder en ik deden alles samen. Volgens mij kunnen beide culturen iets van elkaar leren. Wat ze in mijn thuisland soms missen, is een zekere zachtheid. En wat hier soms ontbreekt ontbreekt, is net wat strengheid: de zelfstandigheid en weerbaarheid die je ontwikkelt wanneer je van jongs af aan verantwoordelijkheid draagt. Ook mis ik een sociale openheid en hulpvaardigheid.’
‘Ook mijn kijk op de positie van de vrouw in het gezin veranderde. In Rwanda was het als vrouw moeilijker om jezelf te ontwikkelen. Er werd verwacht dat je kinderen kreeg, voor de kinderen en het huishouden zorgde en nog veel meer. Van mannen werd veel minder verwacht en meer aanvaard.’
Terug naar de koeien
Vandaag voel ik me zowel Belg als Rwandese. Dat is complex, maar voor mij vooral een verrijking. Ik ben heel blij met de kansen die ik hier gekregen heb. Na mijn studies economie zoek ik nu mijn weg in het leven. Of ik voor altijd in België zal blijven, weet ik niet. Door mijn levensparcours ben ik een reiziger geworden. Ik wil nog andere landen leren kennen en zal misschien nog uitwijken.’
‘Drogenbos vind ik een prachtige plek om te wonen. Het is hier groen en rustig. Ik trek vaak naar het museumdomein en ontmoet er veel vriendelijke mensen. Mijn vriendin en ik kwamen er altijd naar de ossen kijken. Sinds kort zijn we vrijwilligers en helpen we mee voor hen te zorgen. Dat voert me terug naar mijn kindertijd en voelt heel vertrouwd. Mijn liefde voor dieren blijft voor het leven.’
Tekst: Tine De Wilde
Foto: Tine De Wilde
Uit: Kaaskrabber september 2026
