Union Supporters in Drogenbos

We ontmoeten elkaar in de sporthal van Drogenbos, vlak na het verrassende ontslag van coach Sébastien Poccognoli, die Union vorig jaar aan de eerste kampioenstitel in 90 jaar hielp. David Hubert van OH Leuven werd net aangesteld als zijn opvolger. Genoeg te bespreken dus. 'Het was een beetje schrikken dat Poccognoli wegging', geeft Jean-Pierre Bertrand toe. 'Maar het bestuur heeft nooit gepanikeerd. De stijl en de principes van het huis worden streng bewaakt en doorgegeven aan de nieuwkomers, die nooit groter zullen zijn dan de club. Het sportieve bestuur heeft ook altijd een lijst met potentiële vervangers klaar.' Henri Leclou beaamt dat: 'Hubert toonde zich zelfs verrast dat het bestuur van Union al voor zijn komst zo goed op de hoogte was van zijn trainersvisie en spelopvattingen.'

Degraderen op je verjaardag
Dat de Union-supporters zelf ook niet panikeren, hoeft niet te verbazen. Ook de successen van de laatste jaren werden gerealiseerd met beperkte middelen. Sinds hun jeugd hebben deze levenslange supporters soms letterlijk tientallen jaren op goed voetbal moeten wachten. In de jaren 60 zagen ze vanop de volgepakte tribunes nog de auto met het legendarische kenwijsje van horlogerie Rodania over de sintelbaan rond het veld rijden. Union was vooral voor de Tweede Wereldoorlog Belgische top, maar ook erna waren ze lang competitief in de hoogste klasse. De grote neergang volgde pas in de tweede helft van de jaren 70, toen de oude glorie in een paar jaar tijd wegzakte naar vierde klasse. Ondanks sportieve reddingspogingen met illustere namen uit het voetbal, zoals George Heylens (als coach), Jan Verheyen, Leen Barth of Harald Nickel. Dominique Lecocq weet nog goed hoe de fatale degradatie uit eerste klasse verliep: ‘De slechtste dag van mijn leven als supporter was 29 april 1973. Mijn vader had me speciaal meegenomen naar de hoofdtribune voor mijn verjaardag. Union speelde tegen FC Diest en gelijkspel was genoeg om in eerste klasse te blijven. Maar we verloren met 0-1. Niet veel later, in 1976, waren benefietacties nodig om een eerste keer het faillissement af te wenden.’ Ook Jean-Pierre Bertrandsupportert al meer dan 60 jaar voor Union. Zijn ouders woonden lang in Sint-Gillis en zijn grootvader kwam uit de Marollen, waar hij een supportersclub leidde die naar elke wedstrijd ging. ‘Mijn grootmoeder luisterde dan op de radio mee naar de resultaten. Als Union verloor, zette ze de aspirines klaar op tafel.’ (lacht) ‘Ik heb zelf ook nog bij Union gespeeld, van mijn 6e tot mijn 18e, van de preminiemen tot de UEFA-junioren, zoals dat toen heette. Niet lang daarna lieten mijn knieën het afweten. Maar toen ik begin jaren 80 trouwde, heb ik nog een paar jaar aan de Brusselsesteenweg gewoond, recht tegenover het stadion. Binnen de 5 minuten stond ik van mijn zetel thuis op mijn plaats in de tribune.’ ‘In die tijd kwam er ook niet veel volk meer’, reageert schepen van sport Francis Dons. ‘Je kon gewoon voor het stadion parkeren, een ticket kopen en naar binnen gaan.’

Van vierde naar Anfield
Ook vlak voor het huidige succes was er weer sprake van een mogelijk failliet. Volgens de clubkenners verdient de Duitse ondernemer Jürgen Baatzsch een standbeeld omdat hij destijds als voorzitter een degradatie naar vierde klasse net vermeed. In 2018 verkocht hij de club aan Tony Bloom, die ondertussen de touwtjes en meerderheid van de aandelen in handen gaf van zijn rechterhand Alex Muzio. Ook al vergaarde Bloom zijn fortuin in de gokindustrie, over de huidige Engelse eigenaars valt hier geen kwaad woord. Dominique: ‘We moeten er niet flauw over doen: zij willen zaken doen met deze club. Maar het zijn harde werkers en ze hebben nooit geraakt aan de ziel en ambiance van Union. Ze kennen iedereen die ze naar de club halen en gooien alles niet in één keer om zoals bijvoorbeeld bij Anderlecht is gebeurd. Zoals Union in de jaren 70 de trein naar professionalisering en commercialisering miste, zo heeft Anderlecht nu de trein gemist wat betreft het gebruik van data.
Uitgerekend de sterkte van Bloom.’

Zei iemand daar Anderlecht? Henri kent de club goed, omdat zijn zoon er lang gespeeld heeft. ‘Toen hij daar geen echte toekomst meer had, ging hij met zijn vrienden naar Union kijken. De sfeer beviel hem daar zo goed dat hij me aanmoedigde om mee te komen. Ondertussen nemen we elk jaar een abonnement en doen we ook veel
verplaatsingen. Met als hoogtepunt voorlopig de uitwedstrijd tegen Liverpool op Anfield.’

‘Mijn mooiste dag als supporter is nog altijd 13 maart 2021’, pikt Dominique in. ‘Toen promoveerde Union opnieuw naar eerste klasse. Ik heb een uur lang gehuild. Ook omdat ik aan mijn vader en grootvader moest denken. Op mijn 4e ging ik voor het eerst mee. Ik ben nu dus 65 jaar supporter. Toen ik mijn legerdienst deed in Duitsland, zorgde ik ervoor dat mijn verlof samenviel met de weekends waarin Union thuis speelde. Van 1979 tot 1984 bracht ik zelf ook veel sponsorgeld binnen. Mijn vader had een fotowinkel die goed draaide en via ons adverteerden bedrijven als Polaroid, Nikon en Canon in heel het stadion. Dat we terug naar eerste klasse promoveerden
was wel een probleem, want ik had altijd gezegd dat ik nadien mocht sterven. En nu zijn we zelfs kampioen. (lacht) Schepen Dons, 76 jaar en al 70 jaar supporter, doet er nog een schepje bovenop: ‘Ze mogen mijn as uitstrooien op het veld. Mijn ene grootvader supporterde voor Ukkel Sport, de andere ging naar Union. Ik wisselde dus af. Ik
speelde zelf bij de reserven van Ukkel, tot de combinatie met mijn job onmogelijk werd. In mijn laatste jaar bij Ukkel heb ik nog de legendarische Unionspeler Paul van den Berg als trainer gehad. Hij was een vriend van mijn vader en vierde onlangs nog zijn 89e verjaardag.’ Als schepen van sport heeft Francis ook veel contact met Drogenbos, waar de meisjes en vrouwen van Union komen trainen en spelen.

Ondertussen gaan ook de kinderen en kleinkinderen van de heren naar Union. ‘Het familiale karakter van de club is natuurlijk een troef. Je hoeft niet bang te zijn om met jonge kinderen naar het stadion te komen. Je hoort er ook heel veel verschillende talen. De hele Europese gemeenschap zit er. En ook al verliezen ze, de supporters blijven altijd zingen. Omdat ze weten waar de club vandaan komt.’

Tekst: Michaël Bellon
Foto: Tine De Wilde
Uit: https://www.demuse.be/nl/kaaskrabber