Drogenbos Internationaal: Abdellatif El Maayati
05/11/25
Abdellatif El Maayati (53) arriveerde in 1998 in België om zijn studies voort te zetten. Zijn passie voor de economische actualiteit en de achterliggende mechanismen bracht hem van Marrakech naar Drogenbos, waar hij zich zeer betrokken voelt.
‘Ik hou van cijfers, statistieken en analyses. Economie zit verweven in alle aspecten van het leven. Als het economisch niet goed gaat, wankelt ook het evenwicht in alle andere sectoren. Dat is meteen een van de redenen waarom ik besliste om naar Europa te komen. Ik was leergierig en wilde iets waardevols doen met het diploma economie dat ik in Marrakech behaalde. Helaas bood het politieke en economische klimaat in Marokko weinig kansen. De politieke onderdrukking en het toenemende machtsmisbruik hebben er de economie verstikt. Dat leidde tot hoge werkloosheidscijfers, waardoor ik, net zoals andere afgestudeerden, gedwongen was om naar alternatieven te zoeken. Vandaag is de situatie er nog steeds onstabiel.’
Optimistisch en nieuwsgierig
‘In België aankomen was voor mij geen cultuurschok, want in Marokko leerde ik over de Europese cultuur’, vertelt Abdellatif verder. ‘Toch is de prijs voor migratie zwaar. Je verlaat het land waar je opgroeide, je familie, tradities en je moet je voortdurend aanpassen aan een nieuwe plek met andere gewoonten. Gelukkig ben ik sociaal, optimistisch en nieuwsgierig. Van bij mijn aankomst heb ik geprobeerd me zo goed mogelijk te integreren. Ook de taal leren is daarbij cruciaal. Het is een teken van respect voor de cultuur en het land waarin je leeft. Ik volgde opleidingen Nederlands aan CVO Brussel en de GLTT (nu Crescendo CVO, red.). De taal onder de knie krijgen was een hele uitdaging.’
Daarnaast volgde Abdellatif specialisaties in financiën en verzekeringen. Hij werkte een tijd voor een verzekeringsmaatschappij, behaalde een bachelor boekhouding en een master bedrijfsrevisie. ‘Momenteel werk ik als boekhouder voor een internationaal mediabedrijf. Misschien zit die interesse voor economie me wel in mijn bloed. Mijn vader was ondernemer en runde een groot elektriciteitsbedrijf met 120 werknemers. Hij overleed toen ik elf was. Mijn moeder bleef achter met het bedrijf en vier kleine kinderen. Als oudste zoon voelde ik me verantwoordelijk voor mijn familie. Vier jaar later ging de zaak failliet. Sindsdien heb ik altijd mijn plan getrokken en voor mijn familie gezorgd.’
Vrijwilliger bij FeliX Art & Eco Museum
‘Intussen ben ik zelf vader van drie kinderen, gelukkig getrouwd en blij om in Drogenbos te wonen. Het is een kleine, warme gemeenschap waar ik me betrokken voel. Er heerst samenhorigheid met respect voor alle burgers, zowel gevestigde inwoners als nieuwkomers. GBS De Wonderwijzer, waar mijn jongste zoon Omar naar school gaat, is als een grote familie. Ouders die het Nederlands niet beheersen, kunnen er wekelijks les volgen. Dat schept meteen een band tussen ouders van de verschillende nationaliteiten die Drogenbos rijk is.’
Voor het FeliX Art & Eco Museum werkt Abdellatif als vrijwilliger aan de kassa en biedt hij technische ondersteuning. ‘Ik begeleid groepen bij hun bezoek aan de prachtig gerestaureerde hoeve van Felix De Boeck. Felix was niet alleen schilder, maar ook boer. Mijn grootvader was ook landbouwer en had een boerderij met koeien en schapen en akkers vol groenten. Van jongs af aan hielp ik mee op het veld en bij de verzorging van de dieren. De koeien hier eten geven of deelnemen aan het moestuinproject brengt me terug naar mijn kindertijd. In de natuur vertoeven geeft me rust en ik hou ervan om ervaringen uit te wisselen met de andere tuiniers.’
‘Ik hoop dat het engagement voor verbinding in Drogenbos aanhoudt en verder groeit’, sluit Abdellatif af. ‘Toch droom ik ervan om op een dag terug te keren naar Marokko. Heimwee en nostalgie naar familie en de plek, tradities en cultuur waar je opgegroeid bent, zijn onvermijdelijk.’
Tekst: Tine De Wilde
Foto: Tine De Wilde
Uit: https://www.demuse.be/nl/kaaskrabber
