submenu

‘Ik heb altijd mensen geholpen, ik doe dat graag’ - 09/11/2021

Yolande Berghmans

Yolande werd in 1951 in Ukkel geboren in het ziekenhuis Les Deux Alices als oudste van vier kinderen. Het gezin woonde dicht bij de meisjesschool in de Vandenboschstraat in Ruisbroek. Dat was misschien al een voorteken voor haar toekomst, die zich vooral rond het onderwijs zal afspelen.

Tot enkele jaren geleden woonde Yolande in Drogenbos, omstandigheden deden haar verhuizen naar Sint-Pieters-Leeuw. Haar hart ligt nog altijd in Drogenbos.

Yolandes vader was bankbediende bij de toenmalige Kredietbank, maar was ook de plaatselijke correspondent voor de krant Het Volk. ‘Ik herinner mij nog dat ik regelmatig de regels moest tellen van de artikels die hij had geschreven. Zijn vergoeding hing af van het aantal regels.’ Haar moeder was huismoeder, maar in 1966 nam zij een winkel over in de Fabriekstraat, tegenover de meisjesschool. Van jongs af werd dochterlief ingeschakeld en mocht ze zich nuttig maken in de winkel. Iets wat een rode draad zal worden in haar doen en laten.

Na haar lagere school in de zusterkesschool in Ruisbroek gaat Yolande naar Maria Boodschap in Brussel, waar ze Latijn-Grieks volgt. Yolande wilde apotheker worden. Haar definitieve keuze werd toch het onderwijs, ze koos voor een regentaat Frans-geschiedenis.

‘Ik ondervond al snel dat wij jonge meisjes de leerkrachten nogal de duivel konden aandoen (ik was toen al een grote babbeles) en ik zag het niet zitten om in een klas vol pubers te staan. Ik besliste toen naar de Normaalschool bij de ursulinen in Laken te gaan voor een plaats in het lager onderwijs. Ik moest na mijn lager middelbaar nog vier jaar Normaalschool doen en op mijn negentiende studeerde ik af.’

Van interim-juf tot directrice

In september kreeg ik een telefoontje voor een halftijdse job in een beroepsschool. Maar dadelijk nadien volgde een voltijdse aanbieding in WezembeekOppem. De verplaatsing met het openbaar vervoer was te moeilijk en ik had geen auto, dus ik ben daar na één jaar gestopt. Bij de start van mijn tweede schooljaar kreeg ik een telefoontje van de gemeenteschool van Lot en daar heb ik vier jaar lesgegeven in het eerste studiejaar. En toen verdween die klas en deed ik een jaar lang zowat alle jobkes in die school, waarna mijn verhaal in de vrije basisschool Jan Ruusbroec in Ruisbroek begon. Ik heb van 1976 tot 2011 in de meisjesschool van Ruisbroek gewerkt, ik stond in het derde leerjaar tot 2002, het jaar waarin ik directrice van de school werd. Die negen jaar als directrice waren veel zwaarder dan ik ooit had kunnen vermoeden.’

De koers

Yolande is op jonge leeftijd getrouwd met Giovanni (Jimmy) Jiménez. Hoe komt een jongedame uit Ruisbroek bij een man uit Colombia terecht? ‘Mijn vader was voorzitter van de wielerclub in Ruisbroek. Ik ben dus met de koers opgegroeid en dat heeft ook mijn verdere leven bepaald. Jimmy was uit Colombia naar Europa gekomen om een wielercarrière uit te bouwen. Met de bananenboot naar München, daarna naar Keulen. Een vriend in Keulen overtuigde hem dat hij – als hij carrière in het wielrennen wilde maken – naar België moest komen. België was toen het wielerland bij uitstek. Jimmy kwam naar Ruisbroek en sloot zich bij de lokale wielerclub aan, waar mijn vader toen actief was. Op een dag moest ik naar Laken, mijn moeder vroeg mij om Jimmy mee te vragen, zodat hij Brussel kon leren kennen. En zo is het begonnen tussen ons ... Vijftig jaar later zijn we nog steeds getrouwd.’

Ondanks het feit dat ze heel gelukkig zijn samen, wierp het feit dat ze geen kinderen konden krijgen een grote schaduw over het leven van Yolande en Jimmy. ‘Dat was nu eenmaal zo toen. Vandaag zouden we met alle hulpmiddelen die er nu zijn waarschijnlijk wel kinderen hebben. Maar het lot heeft er anders over beslist. Gelukkig heb ik altijd in het onderwijs gestaan en had ik veel kinderen rondom mij. Daarbij heb ik toch een aantal kinderen kunnen helpen die mij nauw aan het hart lagen.’

Twee harde werkers

‘Oorspronkelijk werd ik maar tien maanden per jaar betaald in het onderwijs. Jimmy was wielrenner, dus hij verdiende ons brood in de zomervakantie en ik tijdens het schooljaar. Financieel was alles mooi verdeeld, dus we waren allebei tevreden. We leerden naar onze mogelijkheden te leven en we waren gelukkig. Toen Jimmy gestopt is met fietsen, hebben we drie jaar lang de cafetaria van de sporthal in Ruisbroek uitgebaat, ondertussen bleef ik lesgeven. Na die drie jaar zijn we moeten stoppen omdat het niet meer haalbaar was om tot na middernacht achter de bar te staan en ’s morgens weer fris in de klas. Jimmy was ouder dan ik, vroeger met pensioen en hij heeft mij enorm geholpen om die vermoeiende jaren als directrice op school door te komen. Hij zorgde voor het huishouden, maakte eten en deed alles om mij de kans te geven om mijn taak als directrice goed te doen. Hij was een gedroomde partner voor mij. In 2011 ben ik met pensioen gegaan en sinds dan is ons leven veel minder hectisch geworden.’

Sociaal karakter

Ook al werd haar leven rustiger, Yolande kon het niet laten om actief te blijven. ‘Na mijn pensioen werd ik vrijwilligster. Niets doen, is niets voor mij. Ik had als kind al geleerd om mee te helpen waar nodig, eerst thuis in de winkel van mijn moeder, dan hielp ik Jimmy, later werkte ik in de cafetaria ... Daarom ik ging terug naar school om in te springen als vrijwilliger bij schooluitstappen en andere activiteiten, maar ook dat verwaterde. Weet je ... collega’s zien je na een tijd niet meer zo graag terug. Ondertussen engageer ik mij als vrijwilliger in het FeliXart Museum om regelmatig het onthaal te doen. Ook ben ik lid van de stuurgroep ‘Moelie-Muse’ en van verschillende wandelgroepjes. De laatste maanden ben ik vooral actief in de vaccinatiecentra. Mijn voornaamste drijfveer om dat allemaal te doen is de nood aan sociaal contact en de babbel die ik daar heb met anderen (in de school had ik al die reputatie). Het ligt vooral ook in Yolandes karakter. Bedankt voor dit gesprek, maar vooral ook voor je inzet.

 

Tekst: André Lerminaux
Foto: © Tine De Wilde
Uit: kaaskrabber november 2021